احمد فیضی کاشانی نجفی

(وف 1286 ق)، فقیه و مجتهد. وى از نوادگان فیض كاشانى بود و در كاشان به دنیا آمد. مادرش از سادات لاجوردى كاشان بود. در خاندان فضل و دانش نشو و نما یافت. چون به سن تمییز رسید پس از فراگیرى قرائت و كتابت و مقدمات علوم نزد علماى شهر خویش به نجف مهاجرت كرد و در بحث شیخ محمد حسن نجفى، صاحب «جواهر»، حاضر شد و «تقریرات» استاد خویش را نوشت و ملازم وى گردید تا از وى به دریافت اجازه نایل شد. پس از درگذشت شیخ محمد حسن نجفى، وى ملازم شیخ مرتضى انصارى شد و مدتى طولانى در مجلس درس و بحث او شركت كرد و «تقریراتش» را نوشت، تا اینكه از برجسته‏ترین شاگردان شیخ انصارى گردید و از جانب وى نیز به دریافت اجازه نایل شد. كاشانى همچنین از اساتید بزرگى چون شیخ محمد قاسم بن محمد نجفى، صاحب «كنز الاحكام فى شرح شرایع الاحكام»، و شیخ زین‏العابدین مازندرانى حائرى و سید محمد رضا بن محمد حسین حسینى كاشانى كلهرى صاحب اجازه بود. او تحقیقات وسیعى در معانى الفاظ ادعیه و زیارات داشت و بسیارى از آنها را بر حواشى كتب ادعیه و زیارات نگاشته بود. از دیگر آثار وى كتاب «الفوائد» است كه ملا محمد حسین سلطان آبادى قسمت‏هایى از آن را در كتاب خود «عجالة الراكب» نقل كرده است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.